العلامة المجلسي (مترجم :عطاردى)
413
بحار الأنوار (ج64) (ايمان و كفر) (فارسى)
فرستاده و در آن از تضييع امر خداوند بوسيله دست و پا سخن گفته است . در آيه شريفه فرموده : ما امروز بر دهان آنها مهر مىگذاريم ، دست و زبان آنها با ما سخن مىگويند و گواهى مىدهند كه در دنيا مرتكب چه كارهائى شدهاند ، و اين هم واجبات پا بود كه خداوند براى آن گذاشته و بايد به آن عمل كنند و همين عمل خود از ايمان مىباشد . بر صورت آدميان سجده را واجب كرده كه در شب و روز هنگام نماز بايد چهره بر زمين گذارند و سجده كنند در قرآن مجيد فرمود : اى كسانى كه ايمان آوردهايد ، ركوع كنيد و به سجده رويد و خداى خود را عبادت نمائيد و كارهاى نيك انجام دهيد شايد رستگار گرديد . اين هم فريضهاى است كه بر صورت و دستها و پاها لازم گرديده است ، و در جاى ديگرى مىفرمايد : سجدهگاهها از آن خداوند است و با خدا ديگرى را در عبادت شريك نسازيد . امام عليه السّلام بعد از اين پيرامون واجبات اعضاء و جوارح كه عبادت طهارت و نماز باشد اشاره كردند و فرمودند : هنگامى كه خداوند پيامبر خود را از طرف بيت المقدس متوجه كعبه كردند فرمودند : خداوند نمىخواهد ايمان شما را ضايع كند و او به شما مهربان مىباشد . خداوند در اينجا نماز را بعنوان ايمان ذكر مىكند ، اينك هر كس اعضاء و جوارح خود را نگه دارد و وظائف هر يك را انجام دهد ، با ايمان كامل به محضر پروردگار خواهد رسيد ، و وارد بهشت خواهد شد ، و هر كس در يكى از آنها خيانت كند و يا از اوامر خداوند سرباز زند با ايمان ناقص به محضر او قدم خواهد گذاشت . راوى گويد : عرض كردم نقصان ايمان را فهميدم اينك بفرمائيد زياد شدن از كجا خواهد بود ، فرمود : خداوند متعال در اين باره فرموده : هر گاه سورهاى نازل مىشد بعضى از آنها مىگفتند كدام يك از شما ايمانش افزوده شد ، كسانى كه ايمان آورده بودند بر ايمانشان افزوده شده و به يك ديگر بشارت مىدادند .